NAI ΡΕ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙ!!

Ολη την εβδομάδα στο συνδέσμο το ίδιο σενάριο, οι ίδιες σκέψεις και να αναρωτιόμαστε μεταξύ μας ” θα μας κόψουν με τα πουλμαν..?? “, ” να πάμε με αμάξια.. “, ” μήπως καλύτερα βανάκια..?? “..όλοι είχαμε αυτό το άγχος μέσα μας αλλά η καύλα να ξαναμπούμε στο πούλμαν, να ταξιδέψουμε και να δούμε την αρρώστια μας απο κοντά δεν μας άφηνε αλλα περιθώρια σκέψεων..

Τελικά ετσι και έγινε, η απόφαση πάρθηκε..δεν γινόταν και αλλιώς. Το πούλμαν με τους τρελούς ξεκίνησε απο πολύ νωρίς και τα αμάξια να ακολουθούν. Στα διόδια μπάτσοι, “σιγή” στο πούλμαν. Όσο φτάναμε στο αγρίνιο τόσο η καύλα και η αδρεναλίνη έφτανε στα ύψη..ΦΤΑΣΑΜΕ..ΚΑΝΕΙΣ και ΤΙΠΟΤΑ πλέον δεν μπορούσε να μας σταματήσει..μπήκαμε στο γήπεδο, ξεκινάει ο αγώνας, έρχεται η ΟΜΑΔΑ να μας χειροκροτήσει..κάπου εκεί ξεκινάει το ΧΑΟΣ και η ΠΑΡΑΝΟΙΑ..το σύνθημα δεν θα μπορούσε να ηταν κάποιο άλλο ” ..ΚΑΙ ΘΑ ΤΡΑΓΟΥΔΩ ΑΙΩΝΙΑ ΓΙΑ ΤΑ ΑΔΕΡΦΙΑ ΜΑΣ ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ΨΗΛΑ.. “

Τελειώνει ο αγώνας και ενα κουβάρι ΠΑΙΧΤΕΣ και ΚΟΣΜΟΣ πανηγυρίζουν όλοι μαζί. Η βραδιά έκλεισε με τον καλύτερο τρόπο και ο μεγάλος αυστριακός που έχει μπει για τα καλά στην ΚΑΡΔΙΑ μας ΑΓΝΟΕΙ κάθε ΔΗΛΩΣΗ, κάθε ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ και ΕΡΧΕΤΑΙ στα κάγκελα για να γίνει ένα με ΕΜΑΣ..και κάπου εκεί η ΠΑΡΑΝΟΙΑ παει σε αλλη ΔΙΑΣΤΑΣΗ.

Και είναι αυτές οι τόσο “ασήμαντες” στιγμές που σε γεμίζουν χαρά, ελπίδα, συγκίνηση, ενέργεια για να συνεχίσεις..